christina, manias, salem, life, theatrical, staxtopoutes, mamayabooks,

Πριν από περίπου δύο μήνες με την ερασιτεχνική ομάδα στην οποία συμμετέχω παίξαμε το έργο του Άρθουρ Μίλερ, Οι μάγισσες του Σάλεμ ( The crucible). Εγώ έπαιζα μία μαύρη σκλάβα από τα Μπαρμπέιντος την Τιτιούμπα, η οποία κάποια στιγμή περιγράφει πως, όταν έχει χάσει κάθε ελπίδα και πιστεύει πως ο Θεός δεν την ακούει, φτιάχνει ένα γλυκό από στάρι.
Και το περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια σαν να παίρνει δύναμη από αυτό.

Έμαθα τα λόγια μου όπως έπρεπε και άκουσα τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κώστα Αρζόγλου ο οποίος επέμενε και μου έλεγε: « είσαι φοβισμένη γιατί σε ανακρίνουν αλλά όταν μιλάς για το γλυκό πρέπει το ύφος σου να αλλάζει σαν να παίρνεις δύναμη, σαν να το ονειρεύεσαι σαν…σαν… σαν.
Προσπάθησα να τις ακολουθήσω κατά γράμμα αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω πως μέσα σε όλο τον πανικό και την απόγνωση μπορεί να ασχολείται με γλυκά και να είναι η μόνη της παρηγοριά;

Σήμερα μέσα στην απελπισία μου για την κατάσταση, έπιασα τον εαυτό μου, στο άσχετο, αντί να είμαι κολλημένη στην τηλεόραση και στον υπολογιστή όπως τις προηγούμενες μέρες, να φτιάχνω μπισκότα. Έπιασα τον εαυτό μου να βάζω τα χέρια μου μέσα στα αλεύρια και στις ζάχαρες σαν να προσπαθώ να ξορκίσω το κακό. Σαν να είναι η μόνη μου πια διέξοδος.
Και τότε μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό η Τιτούμπα και τα λόγια της για το γλυκό.
Και τότε κατάλαβα τι εννοούσε ο Αρζόγλου.
Πραγματικά αν έπαιζα τον ρόλο τώρα θα ήμουν η Τιτούμπα.
Γιατί στα δύσκολα η ζωή μιμείται την τέχνη.
Και όπως έλεγε αυτή « …μα πολλές φορές νιώθω πως ο Θεός δεν με ακούει. Και τότε κλαίω και ψάχνω να βρω αλλού βοήθεια. Φτιάχνω λοιπόν ένα μεγάλο γλυκό από στάρι, και βάζω τα παιδιά να ρίξουν μέσα τη δική τους ευχή. Και ρίχνω κι εγώ τη δική μου.»
Έτσι κι εγώ φτιάχνω μπισκότα κι εύχομαι να έρθουν καλύτερες μέρες που θα έχουν κλέψει κάτι από τη γλύκα τους.