Κάποτε ένας άνδρας έπεσε σε ένα πηγάδι. Πολύ άνθρωποι έτρεξαν γύρω του για να τον βοηθήσουν κι άρχισαν να φωνάζουν:
– Έλα δώσε μας το χέρι σου για να σε βγάλουμε.
Αλλά αυτός τίποτα. Κατέβαλλε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να κρατηθεί στην επιφάνεια αλλά το χέρι δεν το έδινε. Οι άνθρωποι τριγύρω επέμεναν και φώναζαν ακόμη πιο έντονα.
– Δώσε μας το χέρι σου να σε βγάλουμε. Θα πνιγείς.
Και πάλι τίποτα. Ο άνδρας κόντευε πια να πνιγεί αλλά το χέρι του δεν το έδινε. Εκείνη τη στιγμή ανοίγει το πλήθος και έρχεται ένα νεαρό παιδί.. Πλησιάζει στην άκρη του πηγαδιού και λέει στον άνδρα.
– Έλα πάρε το χέρι μου για να σε βγάλουμε.
Τότε ο άνδρας παίρνει το χέρι του νεαρού, βγαίνει από το πηγάδι και σώζεται.
Κάποιοι άνθρωποι δεν ξέρουν να δίνουν παρά μόνο να παίρνουν.

xristina mania, paredwse, staxtopoutes, mamayabooks,
Όταν άκουσα αυτή την ιστορία για πρώτη φορά αναρωτήθηκα. Μα τελικά άξιζε να σωθεί αυτός ο άνδρας που δεν ήξερε να δίνει παρά μόνο να παίρνει; Αυτό το ερώτημα με παίδευε αρκετά και μία έλεγε όχι, μία ναι. Όμως τελικά κατάλαβα ότι είχα εστιάσει στο λάθος σημείο. Δεν έχει σημασία αυτός που ξέρει μόνο να παίρνει. Η ουσία είναι στο νεαρό παιδί. Σε αυτόν που ξέρει να δίνει. Όσο υπάρχουν αυτοί, υπάρχει ελπίδα.
Αυτό κάνει την Σταχτοπούτα ξεχωριστή ως ηρωίδα παραμυθιού. Ξέρει να δίνει και να συγχωρεί.